ბლოგი

ყველაფერი იმ კითხვით იწყება, რომელიც მოსვენებას არ გაძლევს: „სწორ გადაწყვეტილებას ვიღებ?“ ბევრს გვაქვს გატაცება, ჩემთვის ეს კინორეჟისურა და ფოტოგრაფია იყო. თუმცა, როცა პროფესიის არჩევაზე მიდგება საქმე, რაციონალური ფიქრები ერთვება: რამდენად პერსპექტიულია ეს?

მე არჩევანი მასობრივ კომუნიკაციაზე შევაჩერე. მაშინ ბოლომდე არც მქონდა გააზრებული, რას მოიცავდა ეს სფერო, მაგრამ გამიმართლა – აღმოჩნდა ზუსტად ის, რაც მჭირდებოდა. 

გამოცდების მოლოდინი უფრო საშინელია, ვიდრე თავად პროცესი. როგორც კი აუდიტორიაში შედიხარ, ნერვიულობა ქრება და პირდაპირ საქმეში ერთვები. გარეთ გამოსულს კი ტრადიციული სცენა გხვდება: მეგობრებისა და ოჯახის წევრების კითხვაზე „რა ქენი?“ მხოლოდ ერთი სტანდარტული პასუხი გაქვს: „რავი, დავწერე“.

შემდეგ მოდის აგვისტო. თვე, როცა ქულები ყოველ ღამე გესიზმრება. მაგრამ შედეგი როგორიც არ უნდა იყოს, ცხოვრება მაინც გრძელდება. განსაკუთრებით ემოციურია ეს პერიოდი მათთვის, ვინც რეგიონიდან ჩამოდის. თბილისი თავიდან სრულიად უცხო სამყაროს ჰგავს, სადაც შეიძლება თავიდან მორცხვიც იყო და ადამიანებს შორიდან აკვირდებოდე, სანამ მათთან საუბარს გააბამ. თუმცა, თანდათან ჯგუფური მუშაობისას, კაფეტერიაში თუ წვეულებებზე, უცნობი ადამიანები შენი გარემოს ნაწილი ხდებიან. საინტერესოა, რომ ამ დროს ბევრმა არ იცის შენი ნამდვილი სახე და ყველა განსხვავებულად აღგვიქვამს.

ნელ-ნელა ახალი შესაძლებლობები ჩნდება შენ გარშემო, მაგალითად როგორიცაა Erasmus+ პროექტები. როცა აპლიკაციას პირველად ავსებ, ბოლომდე არ გჯერა, რომ აგირჩევენ. ის შეგრძნება, როცა პირველად ჯდები თვითმფრინავში, სხვა ქვეყანაში ჩადიხარ და უცხოელ მეგობრებს იძენ, მთლიანად ცვლის შენს მსოფლმხედველობას. ხვდები, რომ სამყარო ბევრად დიდია და მრავალფეროვანი, ვიდრე ერთი შეხედვით ჩანდა.

ჩვენ, სტუდენტები ისეთ გარემოში ვცხოვრობთ, სადაც სოციალური პასუხისმგებლობა ბუნებრივად გვეკისრება. ხშირად გვეუბნებიან, რომ ჩვენ „ქვეყნის მომავალი“ ვართ და ეს პასუხისმგებლობა გვაიძულებს, კრიტიკულად ვიაზროვნოთ. სწორედ ამ დროს გიყალიბდება მყარი პოზიციები და ხვდები, რამდენად მნიშვნელოვანია შენი ხმა. ეს ის პერიოდია, როცა შეიძლება გამოხვიდე აქციაზე, გააპროტესტო ის, რაც არასწორად მიგაჩნია, ან გაიფიცო უკეთესი გარემოს შესაქმნელად. კრიტიკული აზროვნება ჩვენი ყველაზე დიდი ძალაა, რომელიც გვეხმარება, არ ვიყოთ მხოლოდ დამკვირვებლები და თავად შევქმნათ ის ცვლილებები, რომლებიც გარშემო გვსურს.

მეორე-მესამე კურსზე ჩნდება ფინანსური დამოუკიდებლობის სურვილი. იწყებ ვაკანსიების ძებნას და აწყდები არარეალისტურ მოთხოვნებს. ეს ის მომენტია, როცა გგონია, რომ საკმარისი არ ხარ. ეს ტყუილია. ვაკანსიის კრიტერიუმებმა არ უნდა დაგანგრიოს. მაგალითად, ჩემთვის ალტერბრიჯის მარკეტინგის გუნდში სტაჟირება გარდამტეხი აღმოჩნდა, რომელიც მეხმარება და მამზადებს, რომ მომავალ სამსახურში უფრო თავდაჯერებული მივიდე.

შენი მთავარი მამოძრავებელი ძალა სწორედ თვითგანვითარება უნდა იყოს. მთავარია, ყველაფერს აკვირდებოდე და არ შეგეშინდეს სიახლეების.